فیضی

ابوالقاسم فیضی، از ایادی امر الهی، به سبب خردمندی، صراحت، شوخ‌طبعی و شیوهٔ آرام و بی‌ادعایش در یاری رساندن به نیازمندان، و نیز به خاطر شجاعت و استقامتی که در دل مؤمنان—به‌ویژه پیشگامانی که در شرایط دشوار زندگی می‌کردند—می‌دمید، در میان بهائیان سراسر جهان بسیار محبوب بود.

خدمت او به امر حضرت بهاءالله، زندگی‌اش به‌عنوان پیشگام در بخشی چالش‌برانگیز از جهان، تعهدش به یاری رساندن به جوانان برای شکوفا ساختن استعدادهایشان، کاریزمای بی‌همتا، توانایی شگفت‌انگیزش در محبت به همنوعان، و هدف روشن و استوارش در زندگی، همگی در این روایت شخصی از زندگی او که به قلم دخترش نوشته شده، به یاد آورده می‌شود.

از خلال نامه‌ها، داستان‌ها، یادداشت‌های روزانه و خاطرات او، نگاهی صمیمی به چالش‌ها و پیروزی‌های این غول معنوی به دست می‌آوریم؛ زمانی که نخست در خدمت شوقی افندی، ولیّ امر دیانت بهائی، و سپس در خدمت بیت‌العدل اعظم جهانی بود.